Afgelopen zomer, toen we met onze petekinderen en hun ouders in Oostenrijk waren, had ik nog geen idee.
Totdat iemand van GroenLinks-PvdA mij vroeg om in Enschede actief te worden.
Die ene kop koffie op een terras veranderde dat.
Wat begon als een gesprek, werd een avontuur.
De afgelopen maanden stonden in het teken van de gemeenteraadsverkiezingen, als kandidaat voor D66 in Enschede. Een periode waarin ik bewust heb gekozen om niet harder te schreeuwen, maar juist beter te luisteren en mijn persoonlijke visie te delen. Niet om overal zichtbaar te zijn, maar om op de juiste momenten aanwezig te zijn.
Want die visie is er wel.
In mijn ogen is Enschede de afgelopen jaren iets kwijtgeraakt. Het is op plekken saaier geworden. Er is veel van hetzelfde bij gekomen, terwijl juist de diversiteit in horeca is afgenomen. Tegelijk zie je dat de druk op Enschede toeneemt: meer straatvuil, meer mensen die tussen wal en schip vallen, zichtbaarder drugsgebruik.
Voor mij zijn dat geen losse observaties, maar signalen.
Signalen dat we opnieuw moeten nadenken over wat voor stad Enschede wil zijn.
Wat me misschien nog wel het meest is bijgebleven, zijn de gesprekken en de observaties.
In Enschede, Amsterdam, maar ook in Rio de Janeiro, Paramaribo en andere Europese steden.
Gesprekken waarin het niet ging over politiek als spel, maar over hoe we samen leven. Wie zich gezien voelt. En wie nog niet.
Wat me daarnaast opviel, juist tijdens de formele en informele borrels, is hoe menselijk het allemaal blijft.
Hoe stevig de debatten soms ook zijn, hoe groot de tegenstellingen ook lijken, tijdens een borrel vervagen die grenzen. Gesprekken worden lichter, persoonlijker. Er wordt gelachen.
En ja, er wordt nog verrassend veel gerookt.
Misschien zegt dat iets.
Dat het voor sommigen niet alleen gaat om de inhoud of de standpunten, maar ook om de staf. En om henzelf.
Tegelijkertijd liet deze periode, juist online, een andere kant zien.
Hoe snel het gesprek daar kan verharden. Hoe makkelijk mensen elkaar verliezen in woorden.
Wat me daarin opviel, is dat de scherpte vaak juist komt uit hoeken waar je het misschien niet direct verwacht. Afgaande op namen en profielfoto’s lijken het vaak mensen die zich sterk verbonden voelen met “hoe het altijd was”.
En dat contrasteerde voor mij met andere momenten.
Tijdens een iftar voelde ik de kracht van Enschede. De verbondenheid tussen verschillende groepen, achtergronden en verhalen. De vanzelfsprekendheid waarmee mensen elkaar daar wél weten te vinden.
Misschien zit daar wel precies de opgave.
Niet tegenover elkaar, maar met elkaar.
Ik heb ervoor gekozen om het online niet uit te vechten.
Niet alles hoeft op een scherm. Sommige gesprekken verdienen een echte ontmoeting.
De uitslag?
Ik ben niet gekozen. En misschien is dat ook precies goed zo.
Dank voor het vertrouwen en de voorkeursstemmen die ik heb mogen ontvangen.
Wat misschien minder zichtbaar is, maar voor mij essentieel was in dit hele proces, zijn de gesprekken thuis. Met Iwan heb ik eindeloos gesproken over de vraag of ik me überhaupt kandidaat wilde stellen voor D66. De twijfel, de afweging, het moment van ja zeggen. Zijn support is daarin onmisbaar geweest.
Want wat blijft, is niet een zetel.
Wat blijft, is een scherper besef van waarom ik doe wat ik doe.
In mijn werk, in het onderwijs en in de projecten waar ik aan bouw, blijf ik me inzetten voor een samenleving waarin mensen zichzelf kunnen zijn én iets kunnen betekenen. Waar verschillen geen obstakel zijn, maar een bron van innovatie en ondernemerschap.
Dit avontuur stopt hier niet.
Het verandert alleen van vorm.
En wie weet hoeveel nieuwe verhalen hier nog uit voortkomen.
Marco Strijks